مودي خانووم

برداشت آزاد ازر نوشته چخوف

mehrnoosh1328 — Wed, 04 Nov 2009 07:51:25 GMT

متن زیر رو بخونید و نگاهی به آدمهای اطراف بندازید به نظرتوش شباهت عجیبی بین روس تشریح شده

چخوف با آدمهای دروبر ما -یا شاید خودما - نیست:

روسی مخلوق عجیبی است.مثل یک غربال،هیچ چیز در او قرار نمی گیرد و باقی نمی ماند.

در جوانی با حرص و آز هرچه تمام تر،خود را با هرچه دم دستش است پر می کند و بعد از

سی سالگی غیر از "یک آشغال دان کثیف و تیره" از او چیزی باقی نمی ماند.برای خوب

زیستن و مثل آدم زندگی کردن،آدم باید کار کند،با ایمان و علاقه کار بکند.اما،ما،ما،نمی توانیم

این کار را بکنیم.یک معمار همین که یک جفت عمارت حسابی و آبرومند بنا کرد،می نشیند و

ورق بازی می کند.تمام عمر قمار می کند،یا ممکن است جای دیگر او را پشت صحنۀ تئاترها

پیدا کرد.پزشک روسی همین که به تجربه پرداخت،دیگر نسبت به علوم توجهی ابراز نمی دارد

و غیر از "مجلۀ پزشکی" کتاب دیگری نمی خواند و در چهل سالگی جداً معتقد می شود که

منشاء تمام امراض باد نزله است!.من هرگز یک کارمند اداری را که به معنا و هدف کار خود

واقف باشد ندیده ام.معمولا کارمندان از پایتخت،یا از حاکم نشین ایالات و شهرهای عمدۀ

ولایات،جُم نمی خورند.همان جا می نشینند و کاغذ پرانی می کنند و کاغذ ها را به "زمیف" یا

"سمورگون" می فرستند که "به مفاد آن ها توجه شود." آن وقت مفاد آنها چیست؟ این نامه

ها برای آن است که دیگران را از جنبش های آزادی خواهانه محروم کند!.از جنبشی که کارمند

اعتنایی و اعتقادی بدان ندارد و اندیشه ای در آن باره به خود راه نمی دهد،درست همان گونه

که یک فرد خدانشناس نسبت به مالک دوزخ بی اعتقاد است.وکیلی که با یک دفاع موفقیت

آمیز شهرتی کسب کرده،دیگر اعتنایی به عدالت نمی کند و فقط از حقوق حقۀ "مال و منال"

دفاع می نماید.غیر از قماربازی و خوردن صدف کاری نمی کند.و خود را شخصیت برجسته ای

که از کلیۀ هنرها آگاه است،می شمارد.بازیگر تئاتر همین که یکی دو رل قابل تحمل بازی

کرد،برای یاد گرفتن رل های دیگر زحمتی به خودش نمی دهد،کلاه ابریشمی بر سر می نهد و

خود را نابغه تصور می کند.روسیه کشور مردمان گرسنه و تنبل است.کشور مردمانی است

که هرگز سیری ندارند.پُر می خورند و غذاهای لذیذ می خورند.مشروب خوارند.

دوست دارند روزها هم بخوابند و در خواب خوروپف کنند.ازدواج می کنند تا کسی را داشته

باشند،که خانۀ آنها را اداره کند و رفیق می گیرند و مترس دارند تا در اجتماع شهرت و مقام به

دست بیاورند.روان شناسی آنها مثل روان شناسی سگ است.وقتی کتکشان بزنی،به

سختی زوزه می کشند و به لانه های خود فرار می کنند،و وقتی نازشان کنی،به پشت می

خوابند و لِنگ هایشان را به هوا می کنند و دُم تکان می دهند

mehrnoosh1328 — Tue, 03 Nov 2009 11:22:18 GMT

فکر می کنم دچار سرخوشی کاذب شده ام یک چیزی شبیه چیزی که پارسال بودم نمیدونم دعای کی

در حقم مستجاب شده .این بی وجدانها می گن از وقتی تو اومدی پایین .ما تو کار تمرکز نداریم از بس

تو می خندی و جیغ می زنی .فکر می کنم مشکلی برای روح و روانم پیش آمده

(( ایها المحسن و السایرون : العذاب و الکچلی الفرود می آید بر الراس انتما . لماذا انتما تقال المودی :

الخندیون اللکیت المی باشد .نحن ا لا باور الشعف یو !انت الحزین .نحن آندرستند )).

قرض ازپست گذاشتن ایها المسلمون :هل من همراهی می کند با انا در رفتن به تیاتر؟فی الخمیس یا الجمعه ؟

از ذهنتونم نگذره من پول بلیط کسی رو میدما !

آخرین ورژن رشوه سیون

mehrnoosh1328 — Sun, 01 Nov 2009 07:38:18 GMT

تو اتاق تنها نشستم این اتاق ما توی یک طبقه دیگه جدا از اداره اس .یک جای پرت .مراجعینشم

معمولا برعکس قسمت قبلی از استانها هستن .همه بچه ها رفتن تشیع جنازه پدر یکی از بچه ها و من

تنها نشستم تو قسمت .دراتاق رو هم بستم چون من اصولا مراجعه کننده ندارم .در می زنن و یک آقا

وارد می شه کت وشلوار یقه بسته و با ريش و از اين انگشترهای نگین دار نمیدونم چی چی که

اصولا برای ثواب دست می کنن خدارو شکر تو آدمهائی که من می شناسمکسی این تیپی نیست چون

بنظر من خيلي تيپ نفرت انگيزيه

خلاصه آقاهه اومد تو .درم بست عرضیدیم آقا در رو باز کن ، کارش به من ربطی نداشت ولی حس انسان

دوستی مانع شد در راستای تکریم ارباب رجوع ما پاسخ داديم

چيزي که مي گفت چرت محض بود .يک چيزي دوباره تلويزيون اعلام کرده ما بايد کفاره شو پس بدهيم

بهش توضيح مي دم که تا چيزي بخشنامه نشه ما انجامش نمي دهيم و از لحاظ کارشناسي هم امکان

انجام اين قضيه نيست

.من از اون آدمهائي هستم که وقت حرف زدن دستامو زياد تکون ميدم يارو چشمش به دست بدون حلقه

من افتاد و حتما فکر کرد که يک دوست دختر !!!!در اينجا چقدر بدرد ميخوره لذا شروع کرد به اينکه من

بنز دارم و نميدونم فلان مجتمع رو دارم (لازم به توضيحه که ايشان از خوزستان اومده بود و من حدس زدم

بايد آباداني باشه )و مجردم و چقدر دختراي تهراني ال و بلن جيبلن .فکر کن طرف اومده کار اداري انجام

بده همچين زرائي مي زنه منم با آرامش نشسته بودم کار ميکردم و در پايان اعلام کردم که بعله البته

شوهر منم !!!!!همه اينا رو داره پرسيد مثل من سيد هم هست ؟ عر ضکرديم لطفا در رو هم پشت

سرخودتون ببنديد .يارو ميره بيرون و من ميزنم زير خنده ،هنوز خنده ام تموم نشده که يارو دوباره مياد تو

،و مي گه خانوم ببخشيد پس چرا حلقه دستتون نيست؟؟؟؟!!!!!!!!!

قبلا يکبار يک خانمي براي کاري ميومد پيش من احتمالا فکر کرد اگر به من پيشنهاداتي بده من حتما

کارشو درست مي کنم (اصلن در اختيار من نبود ) يکبار به من گفت تو چه دختر خوبي هستي منم چند

تا پسر دارم .....!!!!!!

يکبارم يک آقائي معلول جسمي شديد براي تعيين تکليف بدهيش ميومد خوب همه هم با حس

انساندوستي شديد کارشو راه مي انداختن تا آخرش که معلوم شد صاحب بدهي يک آدم پولدار گردن

کلفته و اين بنده خدا رو اجير کرده که از احساسات انساني مردم براي پيشرفت کارش استفاده کنه

واقعاآدمهاي جالبي هستيم ما ايرانيها !!!

نامه اي در يک صبح دل بهم زن پاييزي

mehrnoosh1328 — Sun, 01 Nov 2009 05:31:48 GMT

امروز یک صبح پاییزی است .من از پاییز متنفرم پس یک صبح فرح بخش پاییزی نیست بلکه یک صبح حال

بهم زن پاییزی است ولی در مجموع اوضاع خوب است از حال من هم اگر بپرسید خوب هستم فعلا

خوب خوب خوب .در محل کار به صورت خود خواسته در محل دیگری مشغول کار شده ام و گوش شيطان

کر ،چشم حسود کور فعلا همه چي آرام است ايضا زندگي شخصي هم همينطور.آرام آرام بدون هيچ

مورد تنش زا چون اصلا شکرخدا مورد تنش زائي وجود ندارد.! ساحل هم خوب است تند تند شاگرد

خصوصي مي گيرد و ما هي از خودمان حسودي در مي کنيم که ساحل هي جيبش پر پول است و به

مدد سايز صفر ش! هي لباس خوشگل مي خرد و ما چشم مي کشيم چون دست ما هم در لباس

نمي رود چه برسد به خودمان .خان داداش هم که سرش با بروبچش و البته ياسي جيگري عمه مودي

،گرم است و کلا وبلاگ نويسي را بوسيد ه و گذاشته کنار .البته خوشبختانه چون ما دري وري که اينجا

دلمان مي خواهد مي نويسم و ايشان نيست که بيايد هي گير بدهد اينا چيه نوشتي ؟؟؟؟ مامان مودي

و بابا مودي هم از خوشي ما و البته قهقهه هاي سرخوشانه ما خوشند همچين .الهي که به قربانشا

ن بروم من.

غرض از مزاحمت فقط اين بود که ما حالما ن خوب است و نگران حال ما نباشيد کيفمان هم کوک است زياده عرضي نيست

نمک در نمکدان شوري ندارد دل من طاقت دوري ندارد.اين بود نامه من

mehrnoosh1328 — Thu, 29 Oct 2009 04:39:36 GMT

دو پست قبل براتون نوشتم به دوستم تو آمریکا زنگ زدم و پیام گذاشتم و چه اتفاقاتی بعدش افتاداین

میلیه که دوست بعد از شنیدن پیامی که آخرین بارگذاشتم برام فرستاده:

سلام مهرنوش عزیزم.

من همین الان پیامهای تلفنی تو رو خوندم. مرسی از تماس هات. تو صدات دلتنگی عمیقی بود. چرا؟

اگه تونستی امشب دوباره زنگ بزن. ساعت 10 حدودا" که می شه ساعت 1:30 ظهر اینجا تقریبا". اصل

حالت چطوره. مامان بابا دخترها داداشت و بچه هاش خوبن؟ کارها چه جوره؟

مرسی بازم عزیزم از تماست.

البرز هم خالش رو از راه دور می بوسه.

لاله

من چه مرگم شده چرا اینقدر خودمو باختم که لاله از راه به این دوری متوجه شده من غم عمیقی

دارم گرچه مسلما نمی خواستم همچین چیزی رو بفهمه پس این غم تو صدام هست .یک زمانی

صدای منو و خواهرم ساحل خیلی بهم شبیه بود و فامیل از صدای پر از اشتیاق و شیطنت من از پشت

تلفن تشخیص میدادن منم یا ساحل .یه زمانی همسایه دیوار به دیوار خونه بابا اینا میگفت دقیقا میدونه

من کی وارد خونه می شم از بس با سر و صدا و شیطنت وارد می شدم تازه آخرین باری که لاله منو

دید زمانی بود که نامزدیم با دوست شوهرش بهم خورده بود جفتیمون یعنی من و جناب دوست عین

ابر بهار گریه میکردیم برام جالبه که اون موقع بهم گفت با اینکه دیدن گریه ام براش عجیبه ولی مطمنه که

من اینقدر شاد و سرزنده ام که سریع همون مهرنوش شیطون می شم و امروز این ای میل ....غم

عمیق ...چه اتفاقی برای من افتاده .....باید به خودم قول بدم که خودمو درست کنم تمام سعیم باید

بکنم نمیدونم میتونم یانه .برای افسردگی خیلی زوده خیلی جونتر از این حرفام .واقعا میشه دوباره خودم

شم همون مهرنوش شیطون .امیدوارم که بتونم برام دعا کنید که خدا کمکم کنم و دوباره خودم شم خود

خودم .

mehrnoosh1328 — Wed, 28 Oct 2009 09:29:18 GMT

ساعت ۱۲ ظهر روز چهارشنبه است ومن به روال تمام هفته پشت میزم نشستم و از ساعت ۶ صبح

چشم دوختم تو صفحه کامپیوتر و با حداقل ۱۰۰۰ تا عددکه ریز ریز کنار هم چیده شدن و کوچکترین

اشتباه گزارش اشتباه و در نهایت توبیخ شدید من .از ۶ صبح تا ۸ شب ُ ، يک هفته است که روزهاي من

اينجوري ميگذره آمارهاي سريع و هول هولکي ، سخت و پر استرس ، با فريادهاي رئيس که مودياني

زود باش .تو مثلا بهترين اينائي .واي به حالت مودياني اگر غلط باشه

و دوستان ديگه که چون توانائي منو ندارن با آرامش پشت ميزشون چهارتا کار الکي و ساعت چهارهم

ميرن خونه .اين روزها فقط براي دو چيز از پشت کامپيوتر بلند مي شم اول اينکه ليوان همون لحظه خالي

شده چائيمو در حاليکه دارم با خودم گزارش مرور مي کنم و با خودم حرف مي زنم در حاليکه

اصلن تو ي اين دنيا نيستم پر مي کنم دوم وقتي که از فشار مثانه مغزم کار نمي کنه دو دقيقه پيش

تصوير خودمو تو آيينه دستشوئي ديدم يک آدم با صورت خسته و چشماي قرمز و قيافه نزار و داغون .

يکي از بچه ها الان بهم گفت ۵ ديقه بيشتر تو دستشوئي ميموندي تا حداقل ۵ دقيقه نفس

بکشي .اين احوال اين روزهاي من .کار کار وکار

جالبه که الان ياد يکي از همکلاس دوره راهنمائي افتادم دختر يک بازاري پولدار بود که همونموقع ازدواج

کرد وقتي براي مامانم تعريف کردم شديدا عصباني شده بود که مگه شماها چند وقته بالغ شدين آخه

آدم عروسک به سن شما رو مگه شوهر ميده شما رو چه به زندگي مشترک با اين همه تعهد و

مسئوليت.

چندين سال بعد که ديدمش من تو خانه بابا بودم آزاد و رها و تازه فارغ التحصيل از دانشگاه و اون با دوتا

پسر دوقلو که بدليل مشکلي که بخاطر زود ازدواج کردن براش پيش اومده بود بايد يک عمل انجام ميداد

من غرق لباسهاي مارکدار جينگل منگولي اونموقع و اون شيک و چادري و غرق در طلا .

امروز من خسته و نزار وايستادم جلوي آيينه .و دارم به اين فکر مي کنم که والدين کدوميک ما کار بهتري

کردن من که مادرم آرزوش اين بود که مودي شيطون درس نخون يک زن مستقل بشه خسته

و پر از استرس با يک زندگي شخصي نکبت يا همکلاس سابق که زود تو زندگي و مسئوليت افتاد و الان

داره براي بچه هاش با آرامش آشپزي مي کنه .نميتونم فکر کنم کدوممون خوشبختريم من که توي همه

چي فکر تصميم و درآمد متکي به خودمم خودي که شايد يک روز از پا بيفته و واي از اون روز و

همکلاسي سابق که درامد و تصميم و فکرش متعلق به ديگريه( چون شوهرش حداقل ۱۵ سال ازش

بزرگتر بود و اونهم خيلي بچه بود وقتي ازدواج کرد ).منکه اينقدر آش و لاش ميرم خونه که اگر پدر و مادر

به زور وادارم نميکردن همو ن يک وعده غذا روهم نميخوردم مني که دائما بايد اين عذاب وجدان داشته

باشم که پدر ومادرم بشدت نگرانم هستن و در خصوص سرنوشتم عذاب وجدان مي کنن يا مامان اون

که خيلي سال پيش از شر همه اين چيزا راحت شد .نميدونم چرا اين پست الان دارم مي نويسم ولي

اين شده يک عادت که همه چي رو اينجا بنويسم.

جرات دیوانگی

انگار مدتی است که احساس می‌کنم

خاکستری‌تر از دو سه سال گذشته‌ام

احساس می‌کنم که کمی دیر است

دیگر نمی‌توانم

هر وقت خواستم

در بیست سالگی متولد شوم

انگار

فرصت برای حادثه

از دست رفته است

از ما گذشته است که کاری کنیم

کاری که دیگران نتوانند

فرصت برای حرف زیاد است

اما

اما اگر گریسته باشی . . .

آه . . .

مردن چقدر حوصله می‌خواهد

بی‌آنکه در سراسر عمرت

یک روز، یک نفس

بی‌حس مرگ زیسته باشی!

انگار این سال‌ها که می‌گذرد

چندان که لازم است

دیوانه نیستم

احساس می‌کنم که پس از مرگ

عاقبت

یک روز

دیوانه می‌شوم!

شاید برای حادثه باید

گاهی کمی عجیب‌تر از این

باشم

با این همه تفاوت

احساس می‌کنم که کمی بی‌تفاوتی

بد نیست

حس می‌کنم که انگار

نامم کمی کج است

و نام خانوادگی‌ام، نیز

از این هوای سربی

خسته است

امضای تازه من

دیگر

امضای روزهای دبستان نیست

ای کاش

آن نام را دوباره

پیدا کنم

ای کاش

آن کوچه را دوباره ببینم

آنجا که ناگهان

یک روز نام کوچکم از دستم

افتاد

و لابه‌لای خاطره‌ها گم شد

آنجا که

یک کودک غریبه

با چشم‌های کودکی من نشسته است

از دور

لبخند او چقدر شبیه من است!

آه ای شباهت دور!

ای چشم‌های مغرور!

این روزها که جرأت دیوانگی کم است

بگذار باز هم به تو برگردم!

بگذار دست کم

گاهی تو را به خواب ببینم!

بگذار در خیال تو باشم

بگذار…

بگذریم!

این روزها

خیلی برای گریه دلم تنگ است!

تصادف !

mehrnoosh1328 — Mon, 26 Oct 2009 06:49:18 GMT

بعضی وقتها اتفاقاتی میفته که خودم آدم متعجب میمونه مثل اینکه شما برید نایروبی ُ،همین جوری در

یک خونه رو بزنید بگین با غضنفر کار دارم بعد از چند دقیقه یک ایرانی که اسمش غضنفره و البته غضنفر

شما هم نيست بهتون گير ميده که با من چيکار داشتي مودي ؟ هان ؟تو مودي من نيستي ؟

از اونجائي که بنده فعلا رو شانسم و حالم همچين گرفته اس تصميم گرفتم به يک دوست قديمي تو

آمريکا زنگ بزنم من و اين دوستم که يک دختر خيلي شيطون بود تو دانشگاه باهم دوست بوديم بعد اون

ازدواج کرد و بعد از چند وقت هم رفتن آمريکا .شوهرش يک آقاي بسيار محترم بود که چندباري ديده

بودمش اونجا خدا يک پسر بهش داد که فرض کنيد اسمش گذاشت زاگرس(يک اسم زيبا و نسبتا غير

رايج ).خلاصه من با تلفن دستي زنگ زدم آمريکا ، بعد صداي يک آقا اومد که همينجور تند تند انگليسي

صحبت کرد و من با انگليسي شکسته بسته ام فهميدم يارو اسمش زاگرسه و بايد پيغام بذارم خوب

شما اگر جاي من بوديد چي فکر ميکردين توي يک کشور خارجي يک شماره گرفتين يک نفر خودشو به

اسم پسر دوستتون روي پيغامگير معرفي کرده و فکر مي کنيد شوهر دوستتون پيغام گذاشته اسم

پسرشو جاي اسم خودش گفته ،منم پيغام ميذارم : سلام عزيزم .مودي هستم .دلم برات خيلي تنگ

شده .وقتي بودي خيلي خوب بود اينقدر تنها نبودم کاش بودي کاش حداقل ميتونستم يک دل سير

باهات حرف بزنم .دوستت دارم .بوس بوس

و البته چند ساعت بعد يعني حدوداي ۳صبح تلفن دستيم زنگ مي خوره چشمامو باز مي کنم و ۰۰۱

مي بينم بابا لاله و اين حال دادنها ؟ بسرعت جواب ميدم صداي يک مرد ايراني اونور خط : سلام مودي

خانوم .من به تصور اينکه شوهر لاله است مي گم سلام خوبيد با دوست ما چيکار مي کنيدزاگرس

چطوره .آقا ميگه من زاگرس هستم البته .فکر نمي کردم بعد از اين همه سال زنگ بزني شماره منو از

کجا آوردي ؟پيشي ! (فکر کنين يارو ۲۰ سال پيش که از ايران رفته يک دختري رو مي شناخته هم اسم

من !)خلاصه آخرش به خرج آقانرفت که نرفت که من دوست دختر اسبق که تو ايران کاشته رفته و معلوم

نيست سر دختر بدبخت چه بلائي اومده نيستم و يک گرفتارشديم که نگو يارو درودر زنگ مي زنه و ما

ميگم بخدا به پير پيغمبر من اون مودي نيستم غلط کردم قبول نمي کنه البته جديدا فرمودن عکس تو

بفرست فکر کنيم قصد امر خير دارن !!!!!!!!!!!!!.خلاصه اگر ديدن يکدفعه وبلاگ من از ينگه

دنيا آپ شد بدونين قضيه چيه و البته نتيجه اخلاقي جمله معروف اون سريال آمريکائي : که بعد از ساعت

دو نیمه شب هيچ اتفاقي خوبي نمي افته ..اينو دفعه دومه که من توي اين چند روز به درستي اين

جمله پي بردم .

موبایل

mehrnoosh1328 — Sun, 25 Oct 2009 10:41:18 GMT

از صبح دوباره نیشم بازه و با هم شوخی می کنم اصلا یادم رفته که با خودم قرار گذاشتم که جدی

باشم میام پشت میز می شینم و برای بسته شدن نیشم می شینم پشت کامپیوتر ،و شروع می

کنم یکی از کتابهائی که دانلود کردم و کامپیوترمو ویروسی کرده شروع می کنم به خوندن ،کتاب مال دن

براونه شدیدا مشغول خوندن هستم که موبایلم زنگ میزنه شماره رو نمی شناسم و یکدفعه ذهنم

سمت یک آدمی میره که متاسفانه به وبلاگم دسترسی داره و من هم اصلا از ش خوشم نمیاد با حرص

گوشی رو برمیدارم ومیگم بعله اونطرف صدای یک آقای مودب میاد سلام خانوم همیشه و همیشه در

پاسخ می گم سلام وقت بخیر اما چون تو کتابم و فکر می کنم اون آقاهه است میگم بعله فرمایش ؟

آقا :خانوم روز بخیر من :امر ؟! آقا : سرکار خانوم ببخشید رو تلفن دستیتون تماس گرفتم

من : خوب ؟ آقا : خانوم مودیانی؟؟؟؟؟؟؟ من : بعععععععععععععععععععععله .حرف بزن

دیگه

آقا :من .....هستم برای دو ثانیه مغزم هنگ می کنه پشت خط یکی از مدیران سازمانه با چنان سرعتی

از جام میرم که دستم میخوره به لیوان چائی و کل نامه های رو میزم از دست میره .میگم اعههههههه

آقای مدیر میگه چی فرمودین خانوم؟؟؟؟؟؟؟؟ با ترس و شرمندگی میگم هیچی امر بفرمایید

در زمینه ای باید کاری رو پیگیری کنم و ظاهرا گوشی تلفن کنار بوده و اشغال بوده و ایشون با موبایلم

تماس گرفته .در خاتمه آقای رئیس می فرمایند خانوم مودیانی شما خانوم بسیار مودبی هستید البته من اگر

مجبور نبودم با تلفن دستیتون تماس نمی گرفتم ولی شغل ما ایجاب می کنه که روابط عمومی خوبی

داشته باشیم در همین رابطه من میخواستم شما را برای رده بالاتر جائی پیشنهاد کنم ولی ظاهرا

آمادگیشو ندارین برای همین بهتر این کار نکنم خدانگهدار خانوم .من :

.ن : البته قضیه به این وحشتناکی و جوابهای من به این بی ادبی نبود ولی به همین اندازه ای که

نوشتم گند زدم و ضایع شدم.

mehrnoosh1328 — Sat, 24 Oct 2009 14:59:47 GMT

ظاهرا مسابقه وبلاگ نویسان خانوم دوباره برگزار شده که من اصلا خبر نداشتم و ظاهرا وبلاگ من هم

جز برگزیده هاست ای کاش می دونستم و حداقل به خودم رای میدادم در هر صورت ممنون از همه

دوستان .

ساحل

mehrnoosh1328 — Sat, 24 Oct 2009 10:09:18 GMT

چون قایق شکسته زتوفانم

ساحل مرا به خویش نمی خواند

امواج می خروشند

امواج سهمگین

آیا کدام موج

اینک مرا چو طعمه به گرداب می دهد ؟

گرداب می ربایدم از اوج موجها

در کام خود گرفته مرا تاب می دهد

فریاد می کشم

آیا کدام دست

بر پای این نهنگ گران بند می زند ؟

ساحل مرا به وحشت گرداب دیده است

لبخند می زند

پ.ن : پست قبلی رو پاک کردم لطفا به احساسم احترام بذارید و راجع بهش سئوال نکنید .